ডিফুৰ ৰংনিহাং পথাৰৰ নিস্তব্ধ পথবোৰত ঘূৰি ফুৰিছিল এখন চিনাকি মুখ । সেই মুখখনত লাগি আছিল এটা মিচিকিয়া হাঁহি । প্ৰতিগৰাকী ওচৰ-চুবুৰীয়ায়ে চিনি পাইছিল সেই মুখখন আৰু হাঁহিটো; আপোন আছিল সকলোৰে । প্ৰতিঘৰ মানুহৰ দুৱাৰেদিয়ে এসময়ত তেওঁৰ সদিচ্ছাৰ উষ্ণতাৰ অনুভৱ প্ৰৱেশ কৰিছিল । তাতেই বাস কৰিছিল চাইদুল ইছলাম নামৰ সত্তাটো— যাৰ জীৱন কাহিনী নিষ্ঠা, নম্ৰতা আৰু সত্যৰ প্ৰতি অদম্য আবেগেৰে ভৰপূৰ আছিল ।
সময়তকৈও আগত দৌৰি দশক দশক ধৰি তেওঁৰ কলমটোৱে কার্বি আংলঙৰ কাহিনী অসমৰ চুকে-কোণে বিলাই ফুৰিছিল । কাৰণ, তেওঁ আছিল সাংবাদিকতা বৃত্তিত নিজকে বিলাই দিয়া দেশ তথা সমাজৰ এগৰাকী অতন্দ্ৰ প্ৰহৰী । সেইগৰাকী চাইদুল আৰু নাই ! আহ, ভাবিবলৈকে কষ্ট হয় ! তাতোকৈ ডাঙৰ কথা, তেওঁ কেৱল এজন সাংবাদিকেই নাছিল; তেওঁ আছিল নিজে এক প্ৰতিষ্ঠান ।
আছাম টাইমছ পোষ্ট’ৰ ষ্টাফ ৰিপ’ৰ্টাৰ, ‘হিলছ ভিউ টুডে’ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক, ‘গণ অধিকাৰ’ৰ সংবাদদাতা, ‘ইটিভি ভাৰতৰ ‘ৰিপ’ৰ্টাৰ, যুৱ মন গঢ় দিয়া শিক্ষক— প্ৰতিটো দায়িত্বয়েই তেওঁ সন্মানসহকাৰে, দায়িত্ববোধেৰে, মৰ্যাদাৰে পালন কৰিছিল । তেওঁৰ সহকৰ্মীসকলে প্ৰায়ে কৈছিল যে তেওঁ হৃদয়ৰ ভিতৰত এটা বাতৰি কক্ষ আৰু আত্মাত এটা শ্ৰেণীকোঠা কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে।
দেওবাৰে তেওঁ ছিকিমলৈ গৈছিল, জীৱন জঞ্জালৰ পৰা কিছু দূৰৈত এক সহজ জীৱন আৰু সতেজ ভ্ৰমণৰ বাবে । সংগী আছিল অঞ্চলটোৰ আনকেইগৰাকীমান অভিজ্ঞ সাংবাদিক । যাত্ৰাৰ মাজতো তেওঁৰ হাঁহি প্ৰতিধ্বনি হৈছিল, কেমেৰাত বন্দী হৈছিল আনন্দৰ ক্ষন্তেকীয়া মুহূৰ্তবোৰ । আৰু চাইদুলে স্বভাৱসুলভাৱে নিজৰ শান্ত উপস্থিতিক এছাটি কোমল মলয়াৰ দৰে কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল ।
কিন্তু সময় বৰ নিষ্ঠুৰ ! সেই সময়ৰ বুকুতে ৰচিত হ’ল জীৱনৰ এক অভাৱনীয় আৰু নিৰ্দয়তাৰ আন এক অধ্যায় ।সোমবাৰে পুৱা ছিকিমৰ জলপ্ৰপাতৰ সৌন্দৰ্য উপভোগ কৰাৰ মুহূৰ্তত চাইদুলে অলপ ভাগৰুৱা অনুভৱ কৰে যদিও ছিকিমৰ শান্ত-সমাহিত পাহাৰৰ নিস্তব্ধ সৌন্দৰ্যৰ সাক্ষী হৈ সন্তুষ্টি অনুভৱ কৰিছিল ৷
কিন্তু কিছু মুহূৰ্তৰ ভিতৰতে তেওঁৰ শৰীৰৰ ভিতৰত এক অদৃশ্য ধুমুহাৰ সৃষ্টি হৈ তেওঁক আঘাত কৰে । দিনৰ ১২ মান বজাত তেওঁ হঠাৎ হৃদৰোগত আক্ৰান্ত হয় । তেওঁৰ সংগীসকলে লৰালৰিকৈ তেওঁক ওচৰৰ চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰায় । কিন্তু প্ৰকৃতিৰ শান্ত পৰিৱেশত ক্ৰমে বিলীন হ’বলৈ ধৰা উশাহৰ মাজতে চাইদুল ইছলামে দিনৰ প্ৰায় ১২.৪০ বজাত এই ধৰাৰ মায়া এৰি গুচি যায় ।
সংবাদ মাধ্যমৰ সৈতে থকা ভ্ৰাতৃত্ববোধৰ বাবে এতিয়া সকলোৱে এনে এজন ব্যক্তিক হেৰুৱাই শোক প্ৰকাশ কৰিছে । কাৰণ তেওঁ সাংবাদিকতাক পেছা হিচাপে নহয়, কৰ্তব্য হিচাপে লৈ সেৱা আগবঢ়াইছিল; য’ত আছিল ভক্তি, সাহস আৰু সাক্ষাৎ লাভ কৰা সকলোকে হৃদয়েৰে আঁকোৱালি লোৱাৰ অদম্য হেঁপাহ ।
আজি কাৰ্বি আংলঙে কেৱল এজন সাংবাদিক নহয়, এজন গল্পকাৰ আৰু নিজৰ সংবাদ সমাজৰ আত্মাত গভীৰভাৱে একাত্ম এক আত্মা হেৰুৱাইছে ।আমি এই পাহৰিব নোৱৰা শোকৰ মাজতো মূৰ দোৱাই প্ৰাৰ্থনা কৰিছোঁ, চাইদুল ইছলামৰ বিদেহ আত্মাই সৰ্বশক্তিমানৰ আলিংগনত চিৰশান্তি পাওক ।
